Category Archives: Sztuka polska

Jan Tarasin i Stefan Gierowski

Warszawski artysta Jan Tarasie prezentuje zupełnie odmienną twórczość artystyczną, niezwykle nieprzeciętną. Posługuje się on systemem znaków, w pewnym porządku uszeregowanych na płótnie. Jedne z tych przedmiotów kojarzą nam się z właśnie jakąś typową rzeczą, inne z nieznanym pismem. Dziełami sztuki Tarasina rządzą prawa malarskie. Uwaga artysty koncentruje się nie tylko na tajemniczych znakach, ale także na ich precyzyjnym rozłożeniu, z uwzględnieniem wielkości przedmiotu, jego kształtu i barwy. patrząc na jego wszystkie obrazy, obrać można także wrażenie głębi, wywołanej przez trzy skale. Sztuka Stefana Gierowskiego, który tak jak wyżej omawiany twórca pochodzi z Warszawy, ulegała szeroko zakrojonym przeobrażeniom. W młodości uprawiał malarstwo figuratywne, tworach z biegiem lat obrazy niemal jednobarwne, lecz o rozmigotanej, rozświetlonej powierzchni. W swoich późniejszych płótnach, których nie podpisywał lecz numerował cyframi rzymskimi, łączył bogactwo koloru. Gierowski tworzył tez wiele dynamicznych, obłych form. Kolorystyczne rozwiązania, które stosował to przede wszystkim dominacja ciepłych brązów i bieli z dodatkiem innych, lekko położonych barw. Gierowski tworzył dzieła oryginalne, nowoczesne, często bardzo odkrywcze.

Jan Lebenstein.

Serie obrazów Jana Lebensteina zyskały rozgłos jako jeden z najciekawszych przejawów sztuki nowoczesnej i niekonwencjonalnej. Punktem wyjścia dla tych prac była postać człowieka, tak dalece jednak przetworzona, że z jej naturalnych cech pozostała jedynie symetria obrazu. Początkowo obficie nakładał farbę przez co jego obrazy były bardziej wyraziste. Takie malarstwo było w ówczesnej Europie czymś nowoczesnym i niezwykłym. A jednak już wkrótce uległo ono dużej przemianie i po raz kolejny zadziwiło swiat. Artysta rozpoczął nowy cykl, Bestiarium, pouczający w sprawach dobra i zła. Nie znajdujemy tu jednak prostych objaśnień. Malowane przez niego bestie czasem ukazywane są jako jedyny temat obrazu, czasem w scenkach o tajemniczym przesłaniu, zagadkowej fabule. Pochodzą one wszystkie z wyobraźni artysty, prawdopodobnie wspomagane pamięcią o wyglądzie mitologicznych stworów. Zwierzęta Lebensteina nie mają wyraźnych, przypisanych im znaczeń. Artysta tworzył również krajobrazy i treści zaczerpnięte z kultury antycznej. Jest to dowód na to, że interesowaly go również inne tematy i problemy. Po upadku komunizmu artysta wielokrotnie odwiedzał Polskę, gdzie zmarł w 1999 roku.

Słowo wstępu do sztuki polskiej po II wojnie

W czasie II wojny światowej w Polsce, kraju szczególnie doświadczonym przez wojnę, sztuka obudziła się do życia, próbując w obrazach pełnych koloru i światła podążyć za własną przedwojenną tradycją koloryzmu. Powstawały również obrazy, które nawiązywały do surrealizmu i abstrakcji. Nadziejom na dalsze swobodne poszukiwania artystyczne położył kres 1949 rok. Już od 1945 roku Polska była związana z kulturą Wschodu. Tam już od 1934 roku brutalnie ograniczano wolność każdego rodzaju sztuki. Artystom stawiano tylko jedno zadanie: umacnianie komunizmu przez radosną apoteozę pracy robotnika i chłopa, przez ukazywanie przywódców państwa i ludzi aparatu władzy jako „przyjaciół ludu” i „opiekunów narodu”. Taką właśnie sztukę, nazywaną socrealizmem, polskie władze komunistyczne narzuciły artystom polskim w 1949 roku. Stylem obowiązującym miał być dawno już przebrzmiały realizm. Około 1955 roku realizm socjalistyczny przestał być kierunkiem obowiązującym. Natomiast w rzeźbie przodowały niezwykle potężne pomniki wodzów oraz pomniki wdzięczności Armii Radzieckiej. W taki tez sposób władza chciała, a przynajmniej próbowała wykazać swą potęgę i dominację. W 1989 roku, w Polsce pojawiały się liczne galerie artystyczne, promujące wybranych artystów.