Category Archives: Sztuka starożytna

Wygnanie Adama i Ewy z Raju

Dzieło pod tytułem Wygnanie Adama i Ewy z raju namalował włoski malarz Masaccio a właściwie Tommaso di Ser Giovanni di Simone (urodzony dwudziestego pierwszego grudnia tysiąc czterysta pierwszego roku, zmarły w tysiąc czterysta dwudziestym ósmym roku. Jego malarstwo nie cechowało się detalami lecz ogólną formą i wrażeniem świetlnym. Fresk o tym tytule pochodzi z kościoła Santa Maria del Carmine we Florencji. Stworzony został około toku tysiąc czterysta dwudziestego siódmego. Malarz ten przedstawiał tematy biblijne jako prawdziwe ludzkie dramaty. Na tym dziele widzimy dwójkę ludzi w rozpaczy wygnanych z raju. Nad nimi leci różawy anioł z czarnym mieczem wskazujący im drogę którą mają odejść. Adam chowa twarz w rękach. Ewa ma twarz podniesioną do góry w rozpaczliwym grymasie, zakrywa swe ciało rękoma co daje początek wstydowi. Jej sylwetka jest nieco pulchna co przypomina już grecki model piękna. Kolory są dość płaskie i rozmyte. Twarz anioła ledwo widoczna. Zaś z bramy raju wylatują carne promienie.

Niedzielne popołudnie na Grande Jatte

Obraz pod tytułem Niedzielne popołudnie na Grande Jatte namalowane zostało przez założyciela postimpresjonizmu, francuskiego malarza Georgesa- Pierrea Seurata (urodzonego drugiego grudnia tysiąc osiemset pięćdziesiątego dziewiątego roku, zmarły zaś dwudziestego dziewiątego marca tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego pierwszego roku). Dzieło to zostało wykonane w technice olejnej na płótnie. Pochodzi z przełomu lat tysiąc osiemset osiemdziesiąt cztery – tysiąc osiemset osiemdziesiąt sześć. Wykonany został techniką pointyzmu. Obraz składa się z małych plamek farby które tworzą jedną całość. Znajduje się obecnie w The Art Institute of Chicago. Widzimy tu wiele osób. Niektórzy spacerują, inni zaś przysiedli w cieniu bądź trzymają parasole przeciwsłoneczne. Kolory są płaskie,światłocień praktycznie nie występuje. Barwy jasne i czyste. Artysta użył perspektywy powietrznej malarskiej. W tym dziele prócz ludzi widzimy także zwierzęta, głównie psy. Twarze postaci są bez wyrazu, potraktowane bezosobowo.

Katedra w Salisbury

Obraz pod tytułem Katedra w Salisbury namalował angielski artysta John Constable (urodzony jedenastego czerwca tysiąc siedemset siedemdziesiątego szóstego roku, zmarły zaś trzydziestego pierwszego marca tysiąc osiemset trzydziestego siódmego roku). Artysta ten był uważany za najwybitniejszego pejzażystę dziewiętnastego wieku. Dzieło to jest wykonane w technice olejnej na płótnie. Pochodzi z roku tysiąc osiemset trzydziestego pierwszego. Znajduje się w Collection Lord Ashton of Hyde. Temat katedry w Salisbury był wielokrotnie podejmowany przez tego artystę. Na tym dziele przedstawiony jest widok po burzy kiedy wychodzi tęcza. Jest ona bardzo wyraźna. W centrum widzimy powóz w kałuży. Na pierwszym planie zaś dostrzec można psa. Barwy są bardzo ciepłe. Obraz ten jest bardzo szczegółowy i realistyczny. Dopracowany do ostatniej plamy farby. Światło wydobywa się zza pierzastych ciemnych chmur na wierzchołku wierzy kościelnej. Tęcza jest bardzo widoczna. Jej barwy są silne. Artysta ten był niewątpliwie mistrzem pejzażu.