Tag Archives: Dramat

Młodopolskie kawiarnie

W Krakowie kwitło życie towarzyskie. Artyści spotykali się w kawiarniach, gdzie mogli do woli dyskutować o sztuce i nie tylko. Właśnie w krakowskiej kawiarni, nazywanej Jamą Michalikową, narodził się słynny kabaret „Zielony Balonik”. Rozpoczął on swoją działalność w 1905 roku. Inicjatorami przedsięwzięcia byli J.A. Kisielewski, E. Żeleński, St. Kuczborski. Nazwa kabaretu została wymyślona przypadkiem, kiedy jeden z inicjatorów wychodząc z kawiarni zobaczył dziecko niosące w ręku zielony balonik, zaproponował taką właśnie nazwę dla przedsięwżięcia. Początkowo przedstawienia wystawiane były w kameralnym gronie, zbierającym się w miejscu powstania grupy. Każde przedstawienie było wyjątkową premierą, ponieważ żaden program nie był grany więcej niż jeden raz. Aby uczesniczyć w przedstawieniu trzeba było mieć specjalne zaproszenie ręcznie wykonane przez członków grupy. Zielony Balonik skupiał wielu artystów, przeciwstawiał żart i ironię konserwatywnym środowieskom anującym w ówczesnych czasach w Krakowie. W krótkim czasie stał się tamtejszym centrum kulturalno – rozrywkowo – towarzyskim. Karków. Głównym ośrodkiem kulturalnym w Polsce stał się Kraków. Był ośrodkiem polskiej literatury modernistycznej, duchową stolicą Polski. Na przełomie XIX i XX wieku Kraków zaczął sie intensywnie rozwijać. W 1889 rozpoczęto budowę teatru. Pod rządami pierwszego dyrektora T. Pawlikowskiego teatr krakowski stał się jednym z najciekawszych teatrów europejskich. W teatrze wybitni twórcy podjęli się inscenizacji Dziadów, Nie-Boskiej komedii oraz wielu dramatów Słowackiego uważanych za niesceniczne.

Na jakiej zasadzie działa film

Film, który działa za pośrednictwem kamery na 18 cali na sekundę, może stworzyć wystarczająco dużo elektryczności statycznej do rzeczywistego spowodowania iskry wystarczająco jasnej, aby wyświetlić film; wsparcie antihalation rozwiązało ten problem. Kolor filmów z trzech warstw emulsji do halogenku srebra oddzielnie rejestruje czerwony, zielony, niebieski i informacje na ich temat. Dla każdego halogenku srebra ziarna jest dopasowywane do kolorów ziarna. Górna warstwa zawiera niebiesko-wrażliwą emulsji, a następnie przez żółty filtr, anulowuje, niebieskie światło, po czym przechodzi przez zielono-wrażliwą warstwę po warstwie czerwono-wrażliwej. Podobnie jak w czarno-białej technologii, w pierwszym kroku w rozwoju konwertuje się kolor narażony na halogenek srebra z ziaren srebra metalicznego – chyba że kwota równa kolorowi barwnika zostanie utworzona. Kolor niebieski w couplers wrażliwy będzie stanowić warstwę żółtego barwnika podczas przetwarzania, zielona warstwa będzie stanowić magenta czerwonego barwnika i będzie stanowić warstwę błękitnego barwnika. Bleach będzie krokiem przekształcenia srebra metalicznego z powrotem do halogenku srebra, które jest następnie usuwany wraz z nie naświetlaniem halogenku srebra w utrwalające i zmywające kroków, pozostawiając jedynie kolory farb.

Dwa wyobrażenia matki Boskiej

Dwa wyobrażenia Matki Boskiej z małym Jezusem. Porównując je, możemy poprzez ich formę rozpoznać bez większego trudu przemianę w stosunku człowieka do Boga i świata, jaka nastąpiła w okresie od epoki średniowiecza do odrodzenia. Wizerunek Madonny z II połowy XIII wieku: jest ona tu ukazana na tronie i na złotym tle wyobrażającym niebo; majestatyczna, surowa, pełna wdzięku, i całkowicie niedostępna. Tak przecież kościół nakazywał wyobrażać sobie istoty boskie, choć z żywota Jezusa wiemy, że urodził się w stajni, zrodzony przez prostą, ubogą niewiastę. Na obrazach z epoki odrodzenia Madonna z Jezusem przedstawiana jest już trochę inaczej. W głębi nie jawi się już nam złote tło, lecz rozległy krajobraz-fragment świata, którego piękno człowiek odrodzenia mógł teraz podziwiać do woli. Na przykład na obrazie Rafaela Santi, Madonna z Jezusem i świętym Janem przedstawiona jest tak, jakby chodziło o zwykły spacer. Cechy charakterystyczne dzieł sztuki, pozwalają rozpoznawać, w jakiej epoce powstały, to jest tak zwany styl epoki. W obrębie stylów epok wyróżniamy jeszcze style poszczególnych krajów, tak zwane szkoły. Na przykład szkoły włoskie i holenderskie komponowane w tej samej epoce odrodzenia znacznie się różnią miedzy sobą.