Tag Archives: Film

Młodopolskie „-izmy”

Modernizm – nazywa się tak ostatnią dekadę XIX wieku. Termin pochodzi o francuskiego, lub, jak kto woli, angielskiego słowa „moderne” co oznacza ‚nowoczesny’. Obejmuje się nim zjawiska, które miały mijesce we wczesnej fazie Młodej Polski. Jest stosowany zamiennie z innymi nazwami. Młoda Polska – nazwa epoki trwającej od lat 90-tych XIX wieku do roku 1918. Upowszechniona została dzięki cyklowi artykułów Artura Górskiego. Artykuły ukazywały się w krakowskim życiu, pod tytułem „Młoda Polska”. Ze względu na analogiczność wystąpień i nowych tentencji w całej Europie mówi się o Młodej Francji, Młodej Belgii, Młodych Niemczech, czy Młodej Skandynawii. Dlatego właśnie określenie Młoda Polska zwykło się pisać wielkimi literami. Neoromantyzm – termin ten został zaproponowany przez Edwarda Porębowicza a przejęty przez J. Krzyżanowskiego. Akcentuje on mocno nawiązania do romantyzmu, które staną się powszechne w tej epoce. Czerpanie z romantyzmu łączyło się z pojmowaniem roli artysty i sztuki, szczegółną kreacją bohatera, a także niespotykanym charakterem dramatu (to szczególnie widoczne u Wyspiańskiego). Neoidealizm – jest to termin rzadziej stosowany dla określenia epoki, nawiązuje do wysunięcia na pierwszy plan sfery ducha, uczuć, emocji i idei.

Jan Tarasin i Stefan Gierowski

Warszawski artysta Jan Tarasie prezentuje zupełnie odmienną twórczość artystyczną, niezwykle nieprzeciętną. Posługuje się on systemem znaków, w pewnym porządku uszeregowanych na płótnie. Jedne z tych przedmiotów kojarzą nam się z właśnie jakąś typową rzeczą, inne z nieznanym pismem. Dziełami sztuki Tarasina rządzą prawa malarskie. Uwaga artysty koncentruje się nie tylko na tajemniczych znakach, ale także na ich precyzyjnym rozłożeniu, z uwzględnieniem wielkości przedmiotu, jego kształtu i barwy. patrząc na jego wszystkie obrazy, obrać można także wrażenie głębi, wywołanej przez trzy skale. Sztuka Stefana Gierowskiego, który tak jak wyżej omawiany twórca pochodzi z Warszawy, ulegała szeroko zakrojonym przeobrażeniom. W młodości uprawiał malarstwo figuratywne, tworach z biegiem lat obrazy niemal jednobarwne, lecz o rozmigotanej, rozświetlonej powierzchni. W swoich późniejszych płótnach, których nie podpisywał lecz numerował cyframi rzymskimi, łączył bogactwo koloru. Gierowski tworzył tez wiele dynamicznych, obłych form. Kolorystyczne rozwiązania, które stosował to przede wszystkim dominacja ciepłych brązów i bieli z dodatkiem innych, lekko położonych barw. Gierowski tworzył dzieła oryginalne, nowoczesne, często bardzo odkrywcze.

Pochodzenie

Kinetoskop filmu został przeznaczony dla systemu pętli jedno osobowych z wyświetlaniem. Edison, wraz z asystentem WKL Dicksonem, a następnie nawet z Kinetophonem, którzy razem połączyli Fonograf Edisona. Począwszy od marca 1892, Eastman, a następnie, od kwietnia 1893 do 1896, Nowy Jork Blair’s Camera co dostarczało Edisonowi 1 9/16 zysków i byłoby skromniejszą nagrodą. Bardziej perforowane przez Edisona było laboratorium, aby utworzyć 35 mm słupowe taśmy filmowe (w niektórych pkt w 1894 lub 1895, Blair rozpoczął wysyłanie Edisonowi, że zostało wycięte dokładnie do jego specyfikacji). Apertura Edisona określona jest przez ramy jednego filmu w wysokiej 4 perforacji. Edison posiadał wyłączne prawa patentowe do jego konstrukcji 35 mm ruchomego obrazu filmowego, z czterema otworami na ramie, zmuszając jego głównych filmowych konkurentów – American Mutoscope & Biograph, do wykorzystania 68 mm filmu, którego używano do tarcia paszy, a nie otworów, aby przenieść film za pomocą kamery. A orzeczenie sądu w marcu 1902 uniemożliwiło Edisonowi roszczenia, pozwalając każdemu producentowi lub dystrybutorowi wykorzystania projektowania 35 mm Edisona bez licencji. Filmowców były już wielu w Wielkiej Brytanii i Europie, gdzie Edison nie posiadał patentów.