Tag Archives: Przedstawienia

Resident Evil

Resident Evil jest cieszącym się dużym powodzeniem cyklem gier komputerowych. Jej fabuła jest dość prosta – początkowo nie wiadomo z jakich przyczyn w niewielkim mieście Raccon pojawiają się zombie, chodzące trupy. Do miasta trafia grupa kilku osób i od razu, w ciemnościach nocy, zostaje zaatakowana przez ledwo idące żywe trupy. Film przeniesiony za dość spore pieniądze na wielki ekran wyszedł twórcom całkiem sprawnie, chociaż wiele osób było zawiedzionych z tego względu, że akcja całego filmu rozgrywała się w podziemnym laboratorium, które mieściło się pod miastem Raccon. Trafia do niego grupa elitarnych komandosów, którzy mają za zadanie sprawdzić, do jakiej awarii doszło. Po drodze zabierają ze sobą jedyną żywą osobę z miasta. Odkrywają tam, że przyczyną pojawienia się chodzących trupów jest wirus, który jeden z pracowników wypuścił na wolność, by ukraść jego próbkę. Komandosi, nie wiedząc, że to jest ich ostatnia misja, rozpoczynają czystkę ośrodka, a odnaleziona osoba powoli odzyskuje pamięć i przypomina sobie, że jest współuczestniczką w tym spisku.

Narodziny Marii

Fresk pod tytułem Narodziny Marii stworzył włoski malarz, przedstawiciel szkoły florenckiej Domenico di Tommaso Bigordi zwany powszechnie Domenico Ghirlandaio (urodzony w tysiąc czterysta czterdziestym dziewiątym roku,zmarły zaś jedenastego stycznia tysiąc czterysta dziewięćdziesiątego czwartego). Fresk ten znajduje się w kościele Santa Maria Novella we Florencji. Dzieło to pochodzi z roku tysiąc czterysta osiemdziesiąt pięć. Postacie na tym dziele malarz ubrał w stroje zamożnych florentczyków. Stroje są bardzo wzorzyste. Wnętrze zaś pełne przepychu. Znajduje się tu siedem osób. Wszystkie postacie to kobiety. Nad tą sceną widzimy namalowaną płaskorzeźbę z pulchnymi dziećmi. Artysta namalował ten fresk z wielką dbałością o szczegóły. Kolorystyka jest bardzo ciepła, wiele tu brązów i żółcieni. Dzieło to jest naprawdę piękne. Artysta pokazał swój kunszt. Artysta wykorzystał tu bardzo mocny światłocień co daje mocny efekt wypukłości. Widz ma wrażenie że siedzi razem z postaciami w pokoju i obserwuje narodziny.

Francuscy poeci wyklęci

Francuskich poetów wyklędych można nazwać prekursorami nwych tendencji w sztuce. Nazwę upowszechnił Paul Verlaine. Termin ten podkreślał, że artyści nie byli przyjmowani z entuzjazmem na oficjalnych salonach literackich, szokowali swoją twórcząścią, nie byli zrozumiani przez sobie współczesnych. Wyróżniali się nie tylko sposobem tworzenia, ale też ekstentrycznym stylem życia. Biografia każdego z poetów wyklętych ma kilka wspólnych punktów: uzależnienia od alkoholu i/lub narkotyków, wczesna śmierć, odchodzenia, nawet bardzo dalekie, od norm społecznych (konflikty z prawem, homoseksualny związek Verlaina i Rimbauda), specyficzne podejście do poezji, w prostej linii nawiązujące do cech poetyki romantycznej oraz życie z dala od społeczeństwa. Pierwszym poetą wyklętym był Charles Baudelire – jesgo pierwszy tom poezji „Kwiaty zła” stał się sztandarowym przykładem zmiany podejścia poetów do roli sztuki. Baudelaire pisze w nim o tym co szokujące, brzydkie, mocno zarysowana jest również fascynacja śmiercią. Paul Verlaine był na początku swojej kariery artsyty przykładnym poetą, jednak pod wpływem młodziutkiego Artura Rimbauda zmienił swoje nastawienie do sztuki. Artur Rimbad to najmłodszy z poetów wyklętych, nazywany „nietuzinkowym dzickiem swojej epoki”, w wieku 20 lat osiagnął już wszystko co było jego największym sukcesem. Najbardziej znane tomiki jego autorstwa to „Sezon w piekle” i „Iluminacje”