This is default featured slide 1 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 2 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 3 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 4 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

This is default featured slide 5 title

You can completely customize the featured slides from the theme theme options page. You can also easily hide the slider from certain part of your site like: categories, tags, archives etc. More »

 

Młodopolskie „-izmy”

Modernizm – nazywa się tak ostatnią dekadę XIX wieku. Termin pochodzi o francuskiego, lub, jak kto woli, angielskiego słowa „moderne” co oznacza ‚nowoczesny’. Obejmuje się nim zjawiska, które miały mijesce we wczesnej fazie Młodej Polski. Jest stosowany zamiennie z innymi nazwami. Młoda Polska – nazwa epoki trwającej od lat 90-tych XIX wieku do roku 1918. Upowszechniona została dzięki cyklowi artykułów Artura Górskiego. Artykuły ukazywały się w krakowskim życiu, pod tytułem „Młoda Polska”. Ze względu na analogiczność wystąpień i nowych tentencji w całej Europie mówi się o Młodej Francji, Młodej Belgii, Młodych Niemczech, czy Młodej Skandynawii. Dlatego właśnie określenie Młoda Polska zwykło się pisać wielkimi literami. Neoromantyzm – termin ten został zaproponowany przez Edwarda Porębowicza a przejęty przez J. Krzyżanowskiego. Akcentuje on mocno nawiązania do romantyzmu, które staną się powszechne w tej epoce. Czerpanie z romantyzmu łączyło się z pojmowaniem roli artysty i sztuki, szczegółną kreacją bohatera, a także niespotykanym charakterem dramatu (to szczególnie widoczne u Wyspiańskiego). Neoidealizm – jest to termin rzadziej stosowany dla określenia epoki, nawiązuje do wysunięcia na pierwszy plan sfery ducha, uczuć, emocji i idei.

Jan Tarasin i Stefan Gierowski

Warszawski artysta Jan Tarasie prezentuje zupełnie odmienną twórczość artystyczną, niezwykle nieprzeciętną. Posługuje się on systemem znaków, w pewnym porządku uszeregowanych na płótnie. Jedne z tych przedmiotów kojarzą nam się z właśnie jakąś typową rzeczą, inne z nieznanym pismem. Dziełami sztuki Tarasina rządzą prawa malarskie. Uwaga artysty koncentruje się nie tylko na tajemniczych znakach, ale także na ich precyzyjnym rozłożeniu, z uwzględnieniem wielkości przedmiotu, jego kształtu i barwy. patrząc na jego wszystkie obrazy, obrać można także wrażenie głębi, wywołanej przez trzy skale. Sztuka Stefana Gierowskiego, który tak jak wyżej omawiany twórca pochodzi z Warszawy, ulegała szeroko zakrojonym przeobrażeniom. W młodości uprawiał malarstwo figuratywne, tworach z biegiem lat obrazy niemal jednobarwne, lecz o rozmigotanej, rozświetlonej powierzchni. W swoich późniejszych płótnach, których nie podpisywał lecz numerował cyframi rzymskimi, łączył bogactwo koloru. Gierowski tworzył tez wiele dynamicznych, obłych form. Kolorystyczne rozwiązania, które stosował to przede wszystkim dominacja ciepłych brązów i bieli z dodatkiem innych, lekko położonych barw. Gierowski tworzył dzieła oryginalne, nowoczesne, często bardzo odkrywcze.

Styl epoki i artysty

Kościół zbudowany w średniowieczu-kościół katedralny- w czasach, gdy myśli człowieka przenikało poczucie znikomości spraw tego świata wobec majestatu Boga, trwoga p pośmiertny los duszy, pragnienie najbliższej więzi z Jezusem w każdej chwili życia oraz wiara, że zapewni ona po śmierci więź już wieczystą. Taka właśnie wiara i również związane z nią leki i nadzieje znalazły wyraz w formie i rozmiarach kościołów. Tak więc były one ogromne, wielokrotnie przewyższające zabudowę miejską, z wieżami, wystrzelającymi w niebo. Kościoły XV wieczne, były wyrazem tej samej wiary chrześcijańskiej, tak samo głębokiej jak w średniowieczu, ale nie przepełnionej już bez reszty lękiem, pokorą, poczuciem znikomości ludzkich spraw wobec majestatu surowego, sprawiedliwego Boga. W tych czasach, człowiek zaczyna już przyglądać się światu, zgłębiać jego prawa i odkrywać piękno natury. To wszystko dawało mu radość. Wyrazem takiego nastroju były na przykład piękne fasady. Piekne w proporcjach, upiększone kolorowymi murami, nie wyrywały się już ku górze strzelistością wież, lecz mocno trzymały się ziemi. Kościoły były budowane już nie tylko dla Boga, ale również na miarę człowieka. Budowle były spokoje i radosne.